Scheiden doet lijden.

Het meest ten hemel schreiend is het gemak waarmee politiek/ambtenarij echtscheidingen faciliteert:

Onder mensen met een normaal moreel besef geldt een verhouding waaruit een zwangerschap voortkomt of een op schrift gestelde huwelijks/samenlevings-overeenkomst in principe totdat de dood om de hoek komt kijken.

De rijken echter zetten hun politieke legermacht in om te kunnen scheiden van een partner waar ze genoeg van hebben omdat ze inmiddels een gevonden hebben die hen beter uitkomt; Analoog aan een baas die zijn hond naar het asiel brengt omdat hij een bankstel heeft gekocht waarvan de kleur vloekt met die van zijn trouwe viervoeter, of een ruiter die zijn paard naar de slager brengt omdat hij inmiddels een mooiere merrie tegen het lijf liep en noem maar op. ('het gaat er in de beesten-wereld hard aan toe' merkte een lezer op)

Vandaar dat de rijken hun politieke soldaten inzetten om de huwelijksovereenkomst al te ontbinden als een van de twee beweert dat het huwelijk duurzaam ontwricht is.

Wat door de partner nooit te ontkennen kan zijn omdat die immers niet bewijsbaar in de ziel van de ander kan kijken.

Omdat de reden die de eiser aanvoert meestal is gestoeld op geldingsdrang/genotzucht en eigendunk, die sterker is dan empathie jegens de kinderen en de partner, en het onbehagen en de afhankelijkheid/hulploosheid van de gedaagde partij dus niet van belang wordt geacht, en Redelijkheid en Billijkheid bij de Nederlandse rechter een onbekend begrip is, zal hij, na wat onbeduidende plichtplegingen (de kinderen mogen kiezen tussen de kogel of de strop) de huwelijksovereenkomst ontbinden.

Een huwelijksovereenkomst is een meerzijdige rechtshandeling waarin 2 personen een afspraak maken, zoals onder andere middels een koopovereenkomst.

Dat wordt in de bananenmonarchie Nederland zo uitgelegd dat als iemand een huis koopt, wat door de tand des tijds en/of door verloedering in de buurt incourant is geworden, hij aan de verkoper zijn geld terug kan vragen omdat zijn relatie met die woning duurzaam is ontwricht en er nu eenmaal niet staat dat het een Natuurrechtelijke overeenkomst betreft, die relevante* uitzonderingen daargelaten, geldt: 'tot de dood ons scheidt.' *je zal toch met iemand getrouwd zijn die na het huwelijk onverbeterlijk aan de drank of drugs verslaafd raakt of die een bek als een scheermes ontwikkelt.

Voorbeeld: Een slachtoffer schreef aan de minister van justitie dat haar man haar met twee kinderen – van zes en negen – had laten zitten omdat hij ex art 1:151 BW het huwelijk duurzaam ontwricht vond, terwijl hij alleen wat 'losse flodders' te berde bracht waarmee hij dus zichzelf tot de de ontwrichter maakte. Daarbij wees ze op het ongeschreven recht in art 6:162 BW waar staat dat het schadeplichtig maakt als je art 1:151 BW zonder aanwezigheid van een rechtvaardigingsgrond toegepast wilt zien, en of hij maar zo vriendelijk wilde zijn om uit eigen middelen (uit de schatkist is immers diefstal) € 3000 naar her gepiepelde gezin over te maken over elke dag waarop dit ten hemel schreiende onrecht voortduurt. Haar motivatie is dat Rob de Nijs € 300 beurde over elke dag waarover roddelblad Story onzin over hem had uitgekraamd wat alleen door personen met het verstand van een roddelblaadjes lezer serieus te nemen is, dat de onrechtmatig handelende scheidingsrechter minstens tien maal hoger op de maatschappelijke ladder staat dan het in de grond getrapte gezin, terwijl dit oneindig meer lijden ondergaat dan Rob de Nijs die er geen opdracht minder door ontving. Ook liet ze weten akkoord te willen gaan met het hier genoemde bedrag ineens, en dat een eventueel argument dat de wetgeving in de VS nu eenmaal anders is dan in Nederland niet opgaat omdat het Natuurrecht wereldomvattend is, en wat hij/zij aan den lijve zal ondervinden zodra de situatie in de Conclusie handen en voeten heeft.

Ergo: Nu het iedereen met wat levenservaring en een IQ vanaf 60 duidelijk is dat het beschavingsniveau van een Natie staat of valt met een stabiel en rechtvaardig functionerend gezin, krijgen de ontwerpers, ondersteuners en gebruikers van Art.1:151 BW nog een zware pijp te roken zodra ze met situatie in de Conclusie worden geconfronteerd, temeer daar in die situatie het huwelijk doorgaans niet minder maar een veel gecompliceerder waarde krijgt; Kijk bijvoorbeeld maar een winkel, vroeger een binnenschip, of een boerderij die door beiden moet worden gedreven om niet geheel teloor te gaan

Nu heeft iedereen zo langzamerhand wel echtscheidings-gevallen in de familie. Waardoor u nu ook weet dat men er in financieel opzicht vrijwel altijd op achteruit gaat en in veel gevallen financieel op de gemeenschap geparasiteerd wordt/moet worden (zie onder de kop wonen en de link echtscheidingen) en waarvoor we met uw welnemen compensatie bij de verantwoordelijke politici en rechters zullen afdwingen (als je intikt vechtscheidingen levert jeugdbescherming miljoenen op wordt je een stuk wijzer. Bijzonder is wel dat tenminste één Bijbelvertaling (Westcott en Hort) onontvankelijkheid voor een overeenkomst als teken voor 'de laatst dagen' noemt; hoewel de andere punten ook over komen alsof je een dagelijkse krant open slaat of naar het laatste nieuws kijkt.