Vereniging Van Rechtzoekenden
In tegenstelling tot bepaalde beesten-soorten, blijven mensen met een minimum aan moreel besef in principe monogaam vanaf de eerste keer seks met elkaar.
Bovendien beseffen geestelijk gezonde mensen dat ze zichzelf en elkaar sowieso vanaf de geboorte tot 18 jaar (meerderjarigheid van een normaal kind) tot levenslang (een geestelijk/ lichamelijk gehandicapt kind) veroordelen.
Omdat al vanaf het begin der mensheid niet het hart maar het recht van de sterkste heerst en mannen nu eenmaal sterker zijn dan vrouwen, hadden de mannen het al snel voor elkaar de monogamie af te zweren en zich meerdere vrouwen te nemen ( zie Mattheüs 19:3-9 met de nadruk op vers 8.
Het is dan ook logisch dat geesteszieke mannen nog steeds met graagte misbruik van hun recht van de sterkste maken, door te vinden dat hun vrouw hun persoonlijke eigendom is, zoals een hondenbaas die zich – zowel psychisch als fysiek - ineens ontpopt als een dierenbeul eerste klas.
Nu onopgevoede vrouwen ook geen sociale vaardigheden zijn bijgebracht, ontpoppen die zich maar al te vaak als een heks met een bek als een scheermes wat natuurlijk ook geen lolletje is (zie ook vers 9 en 19)
Met de opkomst van de zich christelijk noemende religie, stond op echtscheiding onherroepelijk uitsluiting uit de kerkgemeenschap.
Dat was niet niks omdat dat gelijk stond met verbanning naar de hel zodra men was overleden.
De meesten hadden echter al snel door dat de kerkleiding zelf helemaal niet bang voor de hel was, wat eruit bleek dat ze het met christelijke normen en waarden** niet zo nauw nam.
Zo liet de kerkleiding al snel haar neiging tot geldingsdrang ontaarden in machtswellust, door andersdenkenden middels kruistochten over de kling te jagen, op te hangen of levend te verbranden (zoals door de stamvader van de gereformeerden, Johannes Calvijn, en Lumey na de inname van den Briel).
Dat nam voor velen echter niet de angst voor de hel na een echtscheiding weg.
Voor zover onze kennis reikt is Hendrik de 8e er een schoolvoorbeeld van hoe je de 'Christelijke' wetgeving kunt misbruiken om te kunnen scheiden zonder in de hel te belanden. (Volgens deel 1 van 'het verhaal van Nederland -Oranje Nassau' kon onze 'Vader des Vaderlands' er anders ook wat van)
Onder de talloze voorbeelden noemen we hoe hij twee van zijn zes vrouwen zonder ergens op slaande reden liet onthoofden maar over de andere kant wel stichter van de Anglicaanse kerk -de Engelse Staatskerk- is. En of er na zo'n 5 eeuwen nog wat veranderd is, blijkt uit de kroning van Charles: Menige spoken-volger zal in de wanstaltige kroon van Camilla de beeltenis van Diana gezien hebben, die memoreert dat het in een huwelijk van 3, wel een beetje druk wordt.
Of je deze handelwijze nu Christelijk of ‘Christelijk’ moet noemen hangt van je IQ en/of van je hartetoestand af.
Nu kun je van een corrupte rechter of politicus net zo min bij voorbaat zeggen dat hij dichter bij de mensen- dan bij de beestenwereld staat dan Hendrik VIII, Charles en de onafzienbare rij van foute voorbeelden gevende soortgenoten.
Vandaar dat men tegenwoordig door niet zo frisse positieve wetgeving al naar het scheidingsschavot wordt geleid wanneer een huwelijkspartner een oog op een, volgens hem/haar, attractiever type heeft laten vallen, terwijl op een teken van leesblinde rechters ('tot de dood ons scheidt!') de valbijl haar scheidende -maar wel onrechtvaardige- werk doet (zie ook de onweersproken punten 10,11,15 en 15b)
Het enige wat hij/zij daarvoor moet doen is roepen dat het huwelijk duurzaam is ontwricht zonder te hoeven bewijzen wie daar de schuld aan heeft of wat de impact op de kinderen is.*
Dat brengt de opvoeding en het psychisch welzijn van eventuele kinderen in groot gevaar en is ook anderszins zowel onrechtvaardig als in strijd met Redelijkheid en Billijkheid. (zie ‘hoe het recht in elkaar steekt’ en intikken: waarom je beter niet kunt scheiden)
Dat heeft er ook toe geleid dat de verliezende partij buiten schuld in de schuldsanering terecht is gekomen, dakloos is geworden en zodanig van de kinderen is vervreemd dat hij niet voldoende in staat is hun opvoeding in goede banen te leiden.
Tijdens ‘spraakmakers’ van 5 februari 21 (radio 1) werd dan ook vastgesteld dat vechtscheidingen niet alleen verwoestend zijn voor de verliezende partij maar ook voor de kinderen, die op latere leeftijd vaak bang zijn om zelf een relatie aan te gaan en er ook anderszins een levenslang trauma aan over kunnen houden.*
Deze stelling stond trouwens nog geen week online toen we van alle kanten werden bestookt met reacties waarin de kinderen juist blij met de scheiding waren.
Op ons antwoord dat dan in de meeste gevallen door beide ouders zodanig psychisch/materialistisch aan de kinderen getrokken is dat ze de rest van hun leven zwaar onder de drie G’s gebukt gaan, kregen we geen enkele reactie. (ook intikken: scheiding ellende; scheiden doet lijden)
Dat alles is dus zowel onrechtvaardig als in strijd met Redelijkheid en Billijkheid, waardoor zowel de eisende partij als de politiek en de behandelende rechter schadeplichtig zijn ex art 6:162 Bw (zie elders in dit betoog)
_________________________________________
* Hier blijkt dat een groot leger aan ouders, geestelijk zo verschrikkelijk ziek zijn dat ze niet kunnen begrijpen dat het fabriceren van een kind als consequentie heeft dat hun belang ondergeschikt is aan dat van hun kind(eren); Met als gevolg de tranentrekkende jeremiades van de slachtoffertjes hieronder:
'Aan alle gescheiden ouders van Nederland
Met deze brief willen we jullie laten weten hoe wij ons voelen.
Wij zijn de 70.000 kinderen per jaar die op een dag te horen krijgen dat hun ouders uit elkaar gaan.
Op die dag stort onze wereld in. Alles wat veilig en vertrouwd was wordt ineens anders.
Veel van ons moeten verhuizen, naar een andere school, wennen aan jullie nieuwe liefdes. En dat doet pijn.
We willen zó graag allebei onze ouders in ons leven. Twee ouders die van ons houden en ons groot zien worden.
Twee ouders die staan te juichen langs de lijn, trots zijn als we goede cijfers halen en alles willen weten over ons eerste gebroken hart.
Die samen op de eerste rij zitten als we examen doen en liefdevol hun eerste kleinkind vasthouden.
Weten jullie wel hoeveel verdriet we soms stiekem hebben? Als we de boodschapper moeten zijn.
Als we moeten luisteren naar de gemene dingen die jullie over elkaar zeggen.
Als we zien dat jullie elkaar negeren waar we bij zijn.
Weten jullie wel hoe moeilijk het is om van jullie allebei te houden, terwijl dat soms van één van jullie niet mag?
Dat we dan maar niks zeggen over hoe leuk het weekend was?
We voelen ons verscheurd tussen twee mensen waar we zoveel van houden.
We voelen ons schuldig als we het leuk hebben bij de ander.
We voelen ons verantwoordelijk voor jullie geluk.
Meestal zijn jullie zelf na een tijdje weer gelukkiger. Maar voor ons is dat vaak niet zo gemakkelijk.
Sommigen houden er de rest van hun leven last van. (wij cursiveren, vvr)
Dus, mogen we jullie een paar dingen vragen?
· Laat ons alstublieft geen kant kiezen;
· Maak geen ruzie waar we bij zijn;
· Zeg geen slechte dingen over elkaar tegen ons;
· Luister echt naar wat we te zeggen hebben;
· Geef ons de ruimte om van jullie allebei te houden;
· Vergeet niet dat jullie samen voor ons hebben gekozen.'
______________________________________
** Christelijke normen en waarden zijn gebaseerd op onbaatzuchtige liefde, dat is dus liefde voor je naaste zonder daar wat voor terug te krijgen, zoals bijvoorbeeld een afgestudeerde medicijnenstudent of verpleegster die zich bij artsen zonder grenzen inzet, of een lid van een fanatieke organisatie die in de Bijbel meent te lezen dat de god die ze aanbidden inentingen niet prettig vindt, maar die ex Mattheüs 22:39 wel zoveel empathie heeft om die ziekte bommetjes niet naar school te sturen of bij de opvang af te geven enz enz.
Overigens valt het op dat toegepaste empathie uit een juiste harten toestand voortspruit, waardoor volgens vers 40 geen papieren wet meer nodig is. Wat weer naadloos op art 6:162 lid 2 BW aansluit, wat schending van ongeschreven recht zonder meer schadeplichtig maakt, zoals je volgens de Bijbel voor je zonden (het doel missen) moet boeten.