Het recht van de sterkste
Sinds het begin der mensheid, en afhankelijk van de levensbeschouwelijke gezichtshoek: (Genesis 1 tot Genesis 10:8-12 ) is sprake van lieden die handig misbruik maken van de absolute vrijheid om zelf (waarschijnlijk zal u HTB de duidelijkste vertaling vinden, en anders kunt U ook uw eigen bijbel raadplegen) de kwaliteit van hun doen en laten te bepalen
Zo lang niemand een treffender zienswijze naar voren brengt, zal het U redelijk lijken om ervan uit te gaan dat Nimrod de eerste was die handig misbruik van zijn recht van de sterkste (vers 8 -12) maakte en dat hij niet de laatste was, blijkt eruit dat ook Frederik Hendrik de stedendwinger wordt genoemd .
In de Noordelijke Nederlanden werd het recht wat Nimrod zich toe-eigende uitgeoefend door Karel de Grote, die tegen 800, samen met de Katholieke kerk, het (tik in: ‘Het duizend jarige rijk van Karel de Grote’) had uitgevogeld; Vandaar dat de 'Koning van Hispanje' uit ons volkslied, betrekking heeft op de zoveelste rechtsopvolger van Karel de Grote.
Om zijn recht te consolideren maakte onze Karel gebruik van Hertogdommen en Bisdommen, die elke gelegenheid aangrepen om ten koste van hun onderdanen hun zakken te vullen.
Vanaf de beeldenstorm in 1566 viel het exclusieve jachtrecht op de slachtoffers alleen nog toe aan de Hertogen, waarvan sommigen het tot Koning schopten, die zich tot op de dag van vandaag voorzien van politici en ambtenaren om hun zakkenvullerij tot ongekende hoogten op te drijven, waardoor Willem Alexander en zijn familie bijna 60 miljoen per jaar op strijken zonder daar iets wezenlijks voor te doen, en Willem daarover ook nog geen cent inkomstenbelasting hoeft te betalen (punt 11) terwijl U bij de reacties ziet hoe U (lees het maatschappelijk belang) een stevige vinger in de pap hoort te hebben.
Tot verdriet van de Koningen/Hertogen en hun vazallen – zeg maar de rijken – moesten ze onder invloed van de Franse revolutie dulden dat ze hun riante positie moesten delen met Robbesrpierre-achtige figuren, die U nu als linkse politici het leven zuur maken.
Vandaar dat je nu via het nieuws verneemt hoe de rechtse, middelste en linkse politiek, door geldingsdrang voortgedreven zelfzucht, niets beter weet te ondernemen dan chaos scheppen en eveneens haar oneindig diepe zakken vullen in plaats van voor haar wanprestaties* te betalen. *Voor het geval een wijsneus je tegenwerpt dat het hier over niet nagekomen contractuele verplichtingen en niet om politiek gaat, vraag dan met wie de politieke partij Nieuw sociaal contract dan anders een verbintenis was aangegaan dan met haar kiezers.
Omdat ze toch ergens met hun geld heen moesten, zijn de rijken toen maar de rook/roet en andere ellende veroorzakende industriële revolutie begonnen, waarmee ze U nu dus als geldhaaien /milieuterroristen het leven zuur maken.
Dat een wakkere zakkenvuller zich niet maar zo het recht van de sterkste laat ontnemen, leren we uit de rechtszaak van de toeslagen slachtoffers tegen de belastingdienst afd. toeslagen ECLI:NL:GHDHA:2022:1301.
De slachtoffers vonden dat het geld wat ze ten onrechte (€ 77 niet afgedragen? 27.500 terugbetalen) in de staatskas terug moesten storten als knevelarij ex art 366 Sr wordt omschreven en dat het feit dat ze iets van de genoemde (hoofd)ambtenaren moesten dulden staat in art 365 Sr.
Ook vinden de slachtoffers zich ernstig gediscrimineerd nu ze wel de deurwaarder (en bij een huisuitzetting de politie) op dak krijgen/kregen die hen ten onrechte de terug te betalen subsidie afpersten, terwijl andere burgers daar nooit last van hebben.
De 'rechters' T.E. van der Spoel, voorzitter, Th.P.L. Bot en L. Verheij, bijgestaan door Rutte, die daar middels het openbaar ministerie aanwezig was, vinden dat afgeperste betalingen naar de staatskas niet als knevelarij zijn aan te merken omdat afgeperste betalingen richting de staatskas nu eenmaal binnen het politieke klimaat van een bananenmonachie passen, wat ze bevestigen door de presedentwerking van talloze uitspraken van bestuursrechters die ook al vinden dat je best wel de wet zodanig uit mag leggen dat je daarmee het recht verkracht. Als je het niet gelooft, lees maar na, het nummer staat hierboven.
De slachtoffers vinden dat iets moeten dulden ook betrekking heeft op het leed wat ze ten onrechte moesten dulden zoals dat in elke krant en actualiteiten medium tot in den treure beschreven staat;
Wat het edelachtbare gezelschap in 6.3.4. (ervan uitgaande dat je analytisch hebt leren lezen) afdoet met BLA BLA BLA; Wat nog extra reliëf krijgt nu ze beweren dat de slachtoffers niets te klagen hebben omdat ze rechtsmiddelen (in beroep gaan) konden aanwenden, terwijl de zaak die ze op dat moment behandelden juist een beroepszaak ex art 12 Rv was! Waarvan ze (in 7 beslissing) ook nog zeggen dat daartegen juist geen rechtsmiddel open staat.
Bovendien kletsen ze maar wat aan nu uitgerekend de Raad van State het hoogste beroepsorgaan is waar de slachtoffers op een mensonterende manier bij hun kruis zijn gegrepen.
Ook de immuniteit van de belastingdienst is zo'n dingetje:
Genoemd kwartet vindt dat het gezien de talrijke sepotbeslissingen (sepots zijn geweigerde aangiften bij de politie ) strafvervolging niet meer mogelijk is. Dat is te vergelijken met Riduan Taghi, die niet meer aangepakt zou kunnen worden omdat verschillende slachtoffers al aangifte deden.
Ook vinden ze dat de beklaagden immuniteit genieten omdat zowel zij zelf als verschillende van hun collega's zich kunnen verschuilen achter vaste jurisprudentie.
Vaste jurisprudentie zijn rechtszaken uit het verleden, waarvan genoemd gezelschap weet dat je, je daarop niet kunt beroepen zolang de wederpartij niet in de gelegenheid is geweest op die oude rechtszaken te reageren. Ofwel: Deze engerds weten als geen ander dat gebrek aan hoor en wederhoor hun eindbeslissing onherroepelijk nietig maakt. (zie ook elders in dit betoog)
Ook vinden ze dat de ambtenaren vrijuit moeten gaan omdat ze zich niet persoonlijk verrijkten maar de bananenmonarchie Nederland; analoog aan een dievenbende die onderling afspreekt dat ze vrijuit gaan zolang ze maar niet delen van de buit in eigen zak steken maar in een kas op naam van deze criminele organisatie storten.
Ook lispelen ze iets over politieke controle en ministeriële verantwoordelijkheid. Nu ze dat geneuzel niet motiveren moet het ervoor worden gehouden dat ze vinden dat de bananenmonarchie Nederland en haar ambtenarenkorps immuun is omdat ze al door de tweede kamer wordt gecontroleerd en dat de ministers vrijuit moeten gaan vanwege hun ministeriële verantwoordelijkheid; zoals de bovengenoemde criminele organisatie, die onderling afspreekt dat de roverhoofdmannen immuun zijn omdat ze al door een college van andere criminelen worden gecontroleerd en dat ze bovendien immuun zijn omdat ze nu eenmaal roverhoofdman zijn. (een schoolvoorbeeld van het recht van de sterkste, merkte een volger op)
In 6.6 Eindconclusie stellen ze zelf hun eigen schuld vast, kijk maar:
'Het hof stelt voorop dat de Toeslagen Affaire veel leed heeft veroorzaakt bij ouders en hun kinderen en dat de impact op hun levens groot is (geweest). Door harde regelgeving, strikte wetsuitleg en het ontbreken van de menselijke maat (zie sub b, VVR) is hun ongekend onrecht aangedaan.' Ofwel: onrechtvaardiger kan het toch niet?
Hun geslepenheid blijkt uit hun bewering dat de slachtoffers ongekend onrecht is aangedaan; daarmee suggererend dat niet hun politieke broodheren & zijzelf – lees het hof - onrecht hebben aangedaan maar een niet nader genoemd fenomeen, waar ze dus wel een punt hebben, zie vers 14 en 15.
Nu ze dus zelf op het standpunt staan dat het door henzelf gesignaleerde exorbitante onrecht niet strafbaar is, stellen ze zich op één lijn met nazi's die staande op hun dode slachtoffer beweren: 'wir wussten es nicht'
Het 'iets' uit 365 Sr is zo'n ruim begrip dat geen zinnig mens een onderwerp kan bedenken wat daar niet onder kan vallen.
Als je de bovengenoemde onrechtmatigheden / strafbare feiten als 'iets' moet omschrijven moet dat wel een extra grote, vette en onderstreepte iets zijn.
Nu bovengenoemd kwartet tegen eigen beter weten in beweert dat genoemde beledigingen en onrechtmatigheden niet 'iets' genoeg zijn voor een strafrechtelijke vervolging, verdienen ze volgens de meeste Burgers niet iets maar veel meer dan twee jaar; Niet op water en brood, dat is veel te gezond; fastfood kunnen ze krijgen, zoveel ze maar willen.
Overigens leggen wij elders al in meerdere variaties uit dat ambtenaren zonder academische titel zich bijna altijd op overmacht kunnen beroepen, waardoor ze wat ons betreft wel degelijk zowel civiele - als strafrechtelijke immuniteit genieten. Kijk maar hier dan zal je zien dat 'de werkvloer' zich in dezelfde positie bevindt als de dienstplichtigen die gedwongen werden om tegen hun wil in Nederlands Indië te vechten, en rechters die tegen hun wil werden verplicht ze te veroordelen.
Uit de Groene Amsterdammer van 15 maart 23 'In de kou' leren we dat bovengenoemd gezelschap vindt dat de regels uit het civiele recht, zoals 6:2 en 6:248 Bw, geen vat hebben op het bestuursrecht (nou ja, recht) omdat het bestuursrecht geen onderscheid maakt tussen de wet en het recht, analoog aan de wet van de Meden en de Perzen, waar de menselijke maat immers ook net zoveel te betekenen had als onder de nazi's. Vandaar ook dat in een zaak voor de belastingrechter de staatssecretaris van financiën zich tegen zijn slachtoffer verweerde met de stelling dat het belastingrecht niet voorziet in Redelijkheid en Billijkheid en dat hij dus om die reden best de grond in getrapt mocht worden.
Ook leren we uit dat artikel dat het bestuurs'recht' is uitgedokterd door de tweede en eerste kamer.
Zoals wij elders al onweersproken aantonen is ook de wet schuldsanering natuurlijke personen (wsnp) nergens voor nodig omdat die criteria ook zonder probleem door het faire recht zijn op te lossen. (zie hierna)
Dat alles bracht een denktank tot een vraag aan Rutte* of hij ook niet vindt dat het bestuursrecht zowel in strijd met Redelijkheid en Billijkheid als onrechtmatig is; wat ze kracht bij zetten met een voorbeeld van iemand die geen inkomstenbelasting wilde betalen zolang de koning dat ook niet betaalt:
Volgens het civiele recht is de rechter lijdelijk (een ander woord voor onpartijdig), moet hij rechtsgronden aanvullen en mag alleen oordelen zoals in art. 49 Rv weergegeven.
Kort samengevat kun je zeggen dat de rechter alleen mag kijken of de aangedragen stellingen wel Redelijk en Billijk zijn, terwijl de advocaat ten gunste van zijn cliënt alle feiten en argumenten naar voren mag brengen die goed voor zijn cliënt zijn, hoe onrechtvaardig ook.
Volgens het bestuursrecht en het strafrecht echter is de rechter leidend.
Die korte ei betekent in de praktijk dat de bestuurs/strafrechter ook ten koste van de rechtzoekende/beklaagde als advocaat voor zijn kwelgeesten (lees de politiek) mag optreden, wat genoemde uitkering-trekster dus net zo rechteloos maakt als de slachtoffers van het toeslagenschandaal enz.
Kijk uit een van de talloze voorbeelden ook maar in punt 11 waar de rechter er opzettelijk aan voorbij gaat dat ook het bestuurs/belastingrecht is onderworpen aan het fair trial beginsel.
Om een lang verhaal kort te maken: De nationale wetgeving, zoals het belastingrecht en het bestuursrecht, is ondergeschikt aan het fair trial beginsel, wat bij voorbeeld de procedure tegen de uitkeringstrekester uit Weide meren en de spitsvondigheden van 'rechter' de Werd nietig maakt.
Nu de belastingrechter (zoals gezegd ook bestuursrecht) niet onpartijdig hoeft te zijn en zelfs - zoals een advocaat in het civiele recht - feiten te berde mag brengen die niets met rechtvaardigheid te maken hebben, kan 'rechter' de Werd rustig art. 1 Gw. aan zijn laars lappen.
In tegenstelling tot dit alles, is het zo dat zowel het bestuursrecht, het strafrecht als het civiele recht naar de letter, is onderworpen aan de geest van het alles omvattende (tik in: ‘fair trial beginsel)
Als diezelfde belastingbetaler naar een integere rechter was gestapt en met art. 1 Grondwet in de hand dezelfde belastingvrijstelling als de koning had gevraagd, had er voor een integere rechter niets anders op gezeten dan de eiser niet ontvankelijk te verklaren, nu hij zijn vordering niet van de schuldige(n)- maar uit de door hemzelf mede gevulde staatskas wil beuren; wat natuurlijk niet fair is, want in strijd met Redelijkheid en Billijkheid, daar hij behalve hemzelf immers ook zijn onschuldige mede-vullers zou benadelen.
Als de uitgezogen belastingbetaler echter de verantwoordelijke minister en zijn vazallen persoonlijk had aangesproken, zou een integer gemaakte rechter (zie de Conclusie) vol elan de vordering, inclusief smartengeld wegens het gedwongen verblijf in een bananenmonarchie, aan het slachtoffer toewijzen.
Samengevat is te stellen dat de uitdrukking civiel recht, bestuursrecht en strafrecht, vervangen dienen te worden door fair recht. En de rechter een faire rechter of gewoon en rechter wordt genoemd.
Ook zou een integere en empathie volle rechter er al lang geleden bij de politiek op gewezen hebben dat ze wegens strijdigheid met het Grondwettelijke Gelijkheidsbeginsel/Discriminatieverbod) failliet kunnen worden verklaard wegens onrechtmatige wetgeving, waarin wij maar wat graag het voortouw nemen zodra UW stemgedrag dat mogelijk maakt (zie de Conclusie)
*Interessant is dat Rutte (middels een ambtenaar) liet weten zich niet verplicht te voelen om te reageren, omdat hij demissionair is.
Voor een van wanten wetende Koning is een dienaar die zichzelf demissionair verklaart niets meer dan een ordinaire werkweigeraar.
Dat mag dan volgens het afzichtelijk positieve 'recht' de gewoonste zaak van de wereld zijn; volgens het Natuurrecht is dat hetzelfde als het schip van staat voor anker gooien omdat de kapitein niet meer in staat is om een verantwoorde navigatie te effectueren.
Men hoeft toch niet al te snugger te zijn om te begrijpen dat zodra de ouwe voet op een Nederlandse kade heeft gezet, hem zijn jasje wordt uitgetrokken, net boven de bekende vier strepen de mouwen eraf worden geknipt, met de mededeling dat hij alleen nog als lichtmatroos/piespaaltje weer aan kan monsteren.